تیروئید غده ای کوچک و پروانه ای شکل است که در گردن، درست زیر سیب آدم قرار دارد. تیروئید بخشی از یک شبکه پیچیده به نام سیستم غدد درون ریز است. سیستم غدد درون ریز بسیاری از فعالیت های بدن شما را بر عهده دارد. غده تیروئید هورمون هایی تولید می کند که متابولیسم بدن را تنظیم می کنند.
هنگامی که تیروئید بیش از حد هورمون تولید می کند (پرکاری تیروئید) یا هورمون های آن کافی نیست (کم کاری تیروئید)، چندین اختلال مختلف ایجاد می شود. چهار اختلال شایع تیروئید تیروئیدیت هاشیموتو، بیماری گریوز، گواتر و گره های تیروئید است.
در پرکاری تیروئید، غده تیروئید بیش از حد فعال است و هورمون تولید می کند. پرکاری تیروئید حدود 1 درصد از زنان را تحت تأثیر قرار می دهد و در مردان کمتر شایع است. بیماری گریوز شایع ترین علت پرکاری تیروئید است و حدود 70 درصد از افراد مبتلا به پرکاری تیروئید را درگیر می کند. وضعیتی به نام گواتر گره ای سمی نیز می تواند باعث تولید بیش از حد هورمون های تیروئید شود.
تولید بیش از حد هورمون تیروئید منجر به علائمی مانند موارد زیر می گردد.:
کم کاری تیروئید در نقطه مقابل پرکاری تیروئید است. غده تیروئید کم کار است و نمی تواند به اندازه کافی هورمون تولید کند. کم کاری تیروئید اغلب به دلیل تیروئیدیت هاشیموتو، جراحی برداشتن غده تیروئید یا آسیب ناشی از پرتودرمانی ایجاد می شود. در ایالات متحده، این بیماری حدود 4.6 درصد افراد 12 ساله و بالاتر را درگیر می کند. بیشتر موارد کم کاری تیروئید خفیف است.
تولید کم هورمون تیروئید منجر به علائمی مانند موارد زیر می گردد:
تیروئیدیت هاشیموتو به عنوان تیروئیدیت لنفوسیتیک مزمن نیز شناخته می شود. این مشکل شایعترین علت کم کاری تیروئید در ایالات متحده است که حدود 14 میلیون آمریکایی را مبتلا می کند. این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد، اما بیشتر در خانم های میانسال دیده می شود. تیروئیدیت هاشیموتو زمانی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غده تیروئید و توانایی آن در تولید هورمون ها حمله کرده و آنها را از بین می برد.
برخی از افراد با موارد خفیف تیروئیدیت هاشیموتو ممکن است علائم واضحی نداشته باشند. این بیماری می تواند برای سال ها باقی بماند و علائم آن اغلب کم هستند. این علائم خاص نیستند، به این معنی که می توانند شبیه بسیاری از شرایط دیگر باشند. علائم شامل موارد زیر است:
بیماری گریوز شایعترین علت پرکاری تیروئید در ایالات متحده است که از هر 200 نفر 1 نفر به آن مبتلا است. گریوز اختلال خود ایمنی است که هنگامی رخ می دهد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به غده تیروئید حمله می کند. این موضوع می تواند باعث تولید بیش از حد هورمون توسط این غذه مسئول تنظیم متابولیسم شود.
این بیماری ارثی است و ممکن است در هر سنی در مردان و زنان ایجاد شود، اما در زنان 20 تا 30 ساله بسیار بیشتر است. سایر عوامل خطر شامل استرس، بارداری و سیگار کشیدن است.
قارچ گانودرما نوعی قارچ از خانواده Ganodermataceae است که شامل حدود 80 گونه است که بسیاری از این گونه ها بومی مناطق گرمسیری هستند. به دلیل تنوع ژنتیکی و استفاده در داروهای سنتی آسیایی، گانودرما یک تیره با ارزش اقتصادی است.
قرن ها است که گونه های گانودرما در بسیاری از مناطق آسیا در طب سنتی مورد استفاده قرار می گیرد. این گونه ها غالباً با عنوان ‘G. lucidum ‘ شناخته می شوند. گانودرما حاوی مواد شیمیایی متنوعی با خصوصیات مختلف است که مهمترین آنها تری ترپنوئیدها و پلی ساکاریدها هستند. مطالعات مختلفی روی تاثیرات قارچ گانودرما انجام شده است. اما هنوز مطالعات اختصاصی کافی بر تاثیر گانودرما بر مشکلات تیروئید انجام نشده است.
با این وجود مطالعاتی درباره اثر گانودرما بر مشکلات خود ایمنی انجام شده است. از آنجا که برخی از مشکلات تیروئید مثل بیماری هاشیموتو و گریوز از جمله مشکلات خود ایمنی هستند، این احتمال وجود دارد که این قارچ بر روی این بیماری ها اثر مثبتی داشته باشد. با این حال اگر مبتلا به بیماری های تیروئید هستید قبل از استفاده از گانودرما حتما با پزشک خود مشورت کنید.
قارچ گانودرما سیستم ایمنی را تعدیل میکند (تاثیر قارچ گانودرما بر بیماری های خود ایمنی)؛ به این معنا که توانایی آن را برای مقابله با عوامل بیماری زا بالا می برد؛ اما در عین حال مانع از عملکرد مضر آن بر علیه اندام های خود بدن می شود. پلی ساکارید ها و اسیدهای گانودریک موجود در گانودرما از جمله ترکیباتی هستند که تاثیر آنها بر بیماری های خودایمنی مطالعه شده است.
پلی ساکاریدهای قارچ گانودرما از طریق مکانیزم های متعدد درون سلولی سبب تعدیل و بهبود واکنش های ایمنی می شوند. از جمله اثر بر روی سلول هایی که آنتی ژن ها را پرزنت می کنند. این سلول ها ترکیبات پروتئینی که روی سطح عوامل پاتوژن وجود دارد و سبب عملکرد این پاتوژن ها می شود را روی سطح خود به نمایش می گذارند. برخی سلول های ایمنی به نام لنفوسیت ها پس از تماس با این آنتی ژن ها بالغ شده و ماده ای را ترشح می کنند که سبب بلوغ تعداد بیشتری از سلول های ایمنی می گردد.
اسیدهای گانودریک به چند روش می توانند به ایمنی کمک کنند که کاهش ترشح هیستامین و بهبود عملکرد کبد از آن جمله هستند. این عملکردها سبب می شود که سیستم ایمنی بیش فعال برای مثال در آلرژی ها تعدیل گردد.
