قارچ گانودرما، گیاهی دارویی است که تاریخچه استفاده از آن به هزاران سال پیش در کشور چین و ژاپن و کشورهای آسیای شرقی بر می گردد. در چین از گانودرما به عنوان گیاه قدرت یاد می شود. زیرا که این نوع قارچ دارای خواص شگفت انگیز و بی نظیری برای سلامتی و برای بدن می باشد؛ به طوری که می تواند از بروز بسیاری از بیماری ها جلوگیری کند و همچنین می تواند عامل موثری در درمان بیماری های گوناگون باشد.
قارچ گانودرما دارای ترکیباتی در بافت و درون خود است که همین ترکیبات؛ این نوع قارچ را به یک گیاه دارویی معجزه آسا تبدیل کرده است. ترکیبات موجود در این قارچ؛ پلی ساکاریدها و اسید گانودریک است که اثر فوق العاده ای بر سلامتی بدن و پیشگیری از بیماری ها، به ویژه بیماری های خود ایمنی دارد.
تاثیرات قارچ گانودرما بر بیماری های خود ایمنی مطابق با آزمایشات و تحقیقات گسترده ای که در این زمینه انجام شده است؛ اثبات شده است. این نوع قارچ با ترکیباتی که دارد، می تواند سیستم ایمنی بدن را تنظیم کند.
در ادامه به تاثیر قارچ گانودرما بر بیماری های خود ایمنی اشاره کرده ایم؛ تا با مطالعه آن، از بیماری خود ایمنی شناخت بیشتری پیدا کنید و همچنین از تاثیرگذاری و خواص قارچ گانودرما بر این بیماری آگاه شوید.
توانایی سیستم ایمنی بدن برای تمایز بین آنتی ژن های “خود” و “غیر خود” برای عملکرد سیستم ایمنی بدن به عنوان یک دفاع خاص در برابر میکروارگانیسم های مهاجم، حیاتی است.
آنتی ژن های “غیر خود” آنتی ژن های موجود در موادی هستند که در بدن وارد می شوند و یا در بدن قابل تشخیص هستند در حالی که آنتی ژن های “خود” آنهایی هستند که در حیوان سالم از نظر تشخیص تفاوت ندارند. با این حال، تحت شرایط خاص، از جمله در برخی بیماری های خاص، سیستم ایمنی بدن ممکن است ترکیبات خود را “غیر خود” تشخیص دهد و پاسخ ایمنی را در برابر مواد “خود” آغاز کند. این، گاهی اوقات، ممکن است منجر به آسیب یا ناراحتی بیشتر ناشی از میکروب مهاجم یا مواد خارجی شود و اغلب باعث ایجاد بیماری جدی در یک فرد شود.
بیماری خود ایمنی هنگامی صورت می گیرد که سیستم ایمنی بدن فرد به اندامها یا بافتهای خود حمله کرده و یک وضعیت بالینی مرتبط با تخریب آن بافت را ایجاد می کند که نمونه آن بیماریهایی مانند آرتریت روماتوئید، دیابت وابسته به انسولین، سندرم نقص ایمنی اکتسابی (“ایدز”) است.
بیماری خود ایمنی ممکن است نتیجه یک استعداد ژنتیکی به تنهایی یا در نتیجه تأثیر برخی عوامل برون زا مانند ویروس ها، باکتری ها یا عوامل شیمیایی یا در نتیجه عملکرد هر دو باشد. برخی از اشکال خود ایمنی در نتیجه ضربه به ناحیه ای که معمولاً در معرض لنفوسیت ها است، مانند بافت عصبی یا لنز چشم ایجاد می شود.
هنگامی که بافت های این مناطق در معرض لنفوسیت ها قرار می گیرند، پروتئین های سطحی آنها می توانند به عنوان آنتی ژن عمل کرده و باعث تولید آنتی بادی ها و پاسخ های ایمنی سلولی شوند و سپس شروع به تخریب این بافت ها می کنند.
سایر بیماری های خود ایمنی پس از قرار گرفتن فرد در معرض آنتی ژن هایی که از نظر آنتی ژنی مشابه با واکنش متقابل با بافت خود فرد هستند، ایجاد می شوند. به عنوان مثال، در تب روماتیسمی، آنتی ژنی از باکتری استرپتوکوک، که باعث تب روماتیسمی می شود، با بخشی از قلب انسان واکنش متقابل دارد.
آنتی بادی ها نمی توانند بین آنتی ژن های باکتریایی و آنتی ژن های عضله قلب تفاوت قائل شوند، در نتیجه سلول هایی با هر یک از آنتی ژن ها از بین می روند.
سایر بیماریهای خود ایمنی، به عنوان مثال، دیابت شیرین وابسته به انسولین (شامل تخریب سلولهای بتا تولید کننده انسولین در جزایر لانگرهانس)، مولتیپل اسکلروزیس (شامل تخریب فیبرهای رساننده سیستم عصبی) و آرتریت روماتوئید (شامل تخریب بافت مخاطی مفصلی)، مشخص می شود که نتیجه یک پاسخ خود ایمنی غالباً سلول است و به نظر می رسد که عمدتاً به دلیل عملکرد سلولهای T باشد.
با این حال، موارد دیگر، مانند گراویس و لوپوس اریتماتوی سیستمیک، مشخص می شود که نتیجه یک پاسخ خود ایمنی هومورال است.
با این وجود، بیماری های خود ایمنی دارای یک پاتوژنز زمینه ای مشترک هستند، در نتیجه نیاز به یک درمان ایمن و موثر است. با این حال هیچ یک از داروهای موجود کاملاً برای درمان بیماری خود ایمنی موثر نیستند و اکثر آنها توسط سمیت شدید محدود می شوند.
لوپوس اریتماتوی سیستمیک (SLE)، که معمولاً تحت عنوان لوپوس شناخته می شود، یک بیماری خود ایمنی است که با تنظیم بی نظمی سیستم ایمنی بدن و در نتیجه تولید آنتی بادی های ضد هسته ای، تولید سلول های ایمنی در گردش و فعال شدن سیستم مکمل مشخص می شود.
سلول های ایمنی در بافت ها و مفاصل جمع می شوند و باعث التهاب و تخریب مفاصل و بافت ها می شوند. در حالی که کلمه “سیستمیک” به درستی نشان می دهد که این بیماری کل بدن و اکثر سیستم های اندام را تحت تأثیر قرار می دهد، این بیماری غالباً شامل التهاب و در نتیجه آسیب به مفاصل، پوست، کلیه، مغز، غشاهای موجود در حفره های بدن، ریه، قلب و دستگاه گوارش یک فرد مبتلا به SLE اغلب اپیزودهای حاد غیر قابل پیش بینی یا “شیوع” و بهبودهای یکسان غیر منتظره را تجربه می کند. مشخصه پاتولوژیک این بیماری ضایعات عروقی مکرر، گسترده و متنوع است که شبیه بثورات یا تغییر در سطح پوست است.
کاری که قارچ گانودرما در این زمینه انجام می دهد؛ این است که به باکتری ها و ویروس ها که مهاجمان خارجی هستند؛ حمله می کند و بدین شکل سیستم ایمنی بدن را تنظیم می کند. همچنین بیماری خود ایمنی که بر اثر حمله به سلول های سالم ایجاد می شود؛ را تنظیم می کند.
از این رو گانودرما؛ سیستم ایمنی بدن را تحت تاثیر قرار داده و موجب تعادل سیستم ایمنی می شود.
