سرطان معده با رشد سلول های سرطانی در پوشش داخلی معده مشخص می شود. تشخیص این نوع سرطان دشوار است زیرا در مراحل اولیه معمولاً افراد علائمی از خود نشان نمی دهند.
در حالی که سرطان معده در مقایسه با انواع دیگر سرطان نسبتاً نادر است، اما یکی از بزرگترین خطرات این بیماری دشواری تشخیص آن است. از آنجا که سرطان معده معمولاً هیچ علائم اولیه ای ایجاد نمی کند، تا زمانی که به سایر قسمت های بدن سرایت نکند، تشخیص داده نمی شود. این امر درمان را دشوارتر می کند. اگرچه تشخیص و درمان سرطان معده دشوار است، اما کسب دانش لازم برای غلبه بر بیماری بسیار مهم است.
معده شما (همراه با مری) فقط بخشی از دستگاه گوارش شماست. معده وظیفه هضم غذا و سپس انتقال مواد مغذی به بقیه اعضای هضم، یعنی روده کوچک و بزرگ را دارد.
سرطان معده زمانی اتفاق می افتد که سلول های سالم در سیستم هضم فوقانی سرطانی شده و از کنترل خارج می شوند و تومور ایجاد می کنند. این روند به آرامی اتفاق می افتد. سرطان معده طی سال های متمادی رشد میکند.
از آنجایی که افراد مبتلا به سرطان معده در مراحل اولیه به ندرت علائمی از خود نشان می دهند، بیماری اغلب تا زمان پیشرفت تشخیص داده نمی شود. برای تشخیص، پزشک ابتدا معاینه فیزیکی را برای بررسی هرگونه ناهنجاری انجام می دهد. پزشک همچنین آزمایش خون، از جمله آزمایش باکتری H. pylori را نیز تجویز میکند.
اگر پزشک معتقد باشد که علائم سرطان معده در شما وجود دارد، آزمایشات تشخیصی بیشتری باید انجام شود. آزمایش های تشخیصی به طور خاص تومورهای مشکوک و سایر ناهنجاری ها را در معده و مری جستجو می کند. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:
به طور کلی، سرطان معده با یک یا چند مورد زیر درمان می شود:
برنامه درمانی دقیق شما به منشا و مرحله سرطان بستگی دارد. سن و سلامت کلی نیز می تواند در این میان نقش داشته باشد. گذشته از درمان سلول های سرطانی در معده، هدف از درمان جلوگیری از گسترش سلول ها است. سرطان معده، در صورت عدم درمان، ممکن است به اندام های زیر متاستاز دهد:
گانودرما منبع قابل توجهی از داروهای طبیعی است و سالهاست که برای درمان بیماری های مختلف از آن استفاده می شود. با این حال، استفاده از قارچ گانودرما در ایمونوتراپی سرطان معده به درستی مطالعه نشده است. با این حال از آنجا که این قارچ اثرات ضد سرطان و درمان سرطان قوی دارد، احتمالا این اثرات در درمان سرطان معده نیز مفید خواهند بود.
داروهای شیمیایی درمان سرطان، مانند سیس پلاتین و سیکلوفسفامید، می توانند عوارض جانبی مانند آسیب به کلی را ایجاد کنند علاوه بر این نوع عوارض جانبی، مقاومت برخی از سلول های سرطانی در برابر درمان، نیاز به ارزیابی رویکردهای جایگزین را ایجاد کرده است.
از این رو، شیمی درمانی به طور کامل نیاز درمانی را برآورده نمی کند و ایمونوتراپی یک روش جایگزین امیدوار کننده است زیرا منجر به عوارض جانبی کمتری می شود. استفاده از ایمونوتراپی سرطان مورد قبول واقع شده است زیرا سلولهای ایمنی نقش مهمی در کنترل سرطان دارند.
پروتئین تعدیل کننده سیستم ایمنی و پلی ساکاریدها عوامل اصلی فعال زیستی مسئول ایمونوتراپی در سرطان هستند و مسیرهای NF-κB و MAPK جامع ترین مسیرهای اصلی این فرآیند هستند. قارچ گانودرما در این مسیرها نقش دارد و با تنظیم سیستم ایمنی سبب کمک به درمان سرطان می شود.
بسیاری از مطالعات دارویی و بالینی نشان داده اند که گانودرما از طریق تنظیم سیستم ایمنی بدن می تواند نقش ضد توموری داشته باشد. خواص گانودرما به پروتئین های تنظیم کننده ایمنی قارچ (FIP)، پلی ساکاریدها و تری ترپنوئیدهای آن نسبت داده می شود. ما در اینجا اجزای فعال گانودرما و اثرات دارویی مربوطه آنها را خلاصه کرده ایم.
FIP ها پروتئین های کوچکی هستند که از قارچ های مختلفی مانند گانودرما جدا می شوند. این پروتئین ها اثرات ضد سرطانی دارند. چهار نوع پروتئین تنظیم کننده سیستم ایمنی، Lingzhi-8 (Lz-Lingzhi-8 (Lz-8), Fip-gts, GMI, and Fip-gat، از گانودرما جدا و خالص شده اند.
Lz-8، یک پروتئین تنظیم کننده سیستم ایمنی است که برای اولین بار در سال 1989 از گانودرما جدا شد. Lz-8 دارای ساختاری شبیه ایمونوگلوبولین است و اثرات درمانی قابل توجهی بر روی سرطان معده و سرطان های خاص ریه داشته است. Fip-gts یک پروتئین تنظیم کننده سیستم ایمنی است که مکانیسم های خروج از هسته سلول را مهار می کند و سبب کاهش رشد تومور می گردد.
GMI یک پروتئین تنظیم کننده سیستم ایمنی است که باعث آپوپتوز از طریق اتوفاژی (خودخواری) سلول های سرطانی می شوند. مطالعات نشان داد كه تجویز GMI از طریق خوراكی رشد تومور را مهار كرده و اتوفاژی ایجاد می كند.
FIP-gat یک پروتئین تنظیم کننده سیستم ایمنی است که باعث کاهش زنده ماندن سلول های سرطانی به روشی وابسته به دوز می شود. درمان با FIP-gat باعث توقف چرخه سلولی و افزایش مرگ سلول ها سرطانی می شود.
پلی ساکاریدها و سایر اجزای فعال گانودرما نیز به دلیل اثرات تعدیل سیستم ایمنی، در استفاده از گانودرما برای درمان سرطان نقش اساسی دارند. برای مثال نوعی پلی ساکارید جدا شده از گانودرما سطح اینترلوکین 1 و اینترلوکین 6 را زیاد میکند و می تواند به طور غیر مستقیم اثرات ضدتوموری اعمال کند. نوع دیگری از پلی ساکاریدهای جدا شده از گانودرما سبب القای فعالیت در سلول های کشنده طبیعی، سلول هایT و ماکروفاژها می شود و از این طریق به ارتقاء سیستم ایمنی کمک می کند.
